Ik droeg altijd een gevoel van leegte in mij, een stille wanhoop en kou. Ik dacht dat dit aan mij lag, dat ik iets verkeerd deed. Mijn ouders waren immers lief voor mij en we woonden in een mooi huis.

Toen ik ouder werd, waren er steeds meer dingen die me opvielen aan mezelf. Toch vond ik ze niet erg genoeg om echt wat aan te doen. Anderen hadden het veel zwaarder, zij hadden echte problemen. Bij mij kon daar geen sprake van zijn, dacht ik, want ik kwam niet uit een probleemgezin.

Eerst ging ik disfunctioneel om met eten (heel veel of helemaal niet) toen ging ik disfunctioneel om met alcohol (ook heel veel of helemaal niet). En al die tijd ging ik disfunctioneel om met mijn relaties.

Vanaf mijn 18^de tot mijn 38^ste heb ik praktisch non-stop in een aantal serieuze relaties gezeten. Tijd om een break-up te verwerken nam ik niet. Was een relatie niet meer voedend voor mij, dan bleef ik toch. Ik wilde gewoon niet alleen zijn.

Aan de buitenkant was ik een onafhankelijke, succesvolle vrouw, vanbinnen was ik een angstig en verlegen meisje. Ik was niet betrokken bij mezelf. Ik gaf geen richting aan mijn leven. Het enige wat ik deed was halfhartig dealen met wat er op me afkwam.

Toen ik een partner had die door een burn-out was gaan drinken werd mijn relatie steeds meer een obsessie voor mij. Voortdurend was ik bezig met wat hij deed en hoe ik dat kon veranderen. Er was in mijn hoofd steeds minder ruimte voor iets anders.

Dat niet hij, maar ik zelf degene was die mijn situatie moest verbeteren, zag ik toen niet. Ik geloofde trouwens ook niet dat ik dat kon. Ik voelde me machteloos en hoopte stilletjes dat alles vanzelf wel weer goed zou komen.

In een laatste krachtinspanning verliet ik mijn partner voor een ander. Maar vanaf dat moment werd alles alleen maar erger. Deze nieuwe relatie had mijn redding moeten zijn, maar eindigde in geweld.

Dit schudde me wakker. Ik keek om me heen en zag zo duidelijk wat er aan de hand was, dat ik het met de beste wil van de wereld niet meer kon ontkennen. Ik besefte dat er werk aan de winkel was. Voor mij!

Tijdens de periode die volgde, voelde ik me tot het fundament opgebroken. Toch was er ergens in mij het geloof: ik kan dit, ik kan mijn ervaring ten goede keren en van daaruit van betekenis zijn. Het met liefde aannemen van de verantwoordelijkheid voor mijn leven voelde als een grote opluchting. Ik stond niet meer machteloos…

Met vallen en opstaan ben ik uitgegroeid tot de vrouw die ik nu ben. Ik heb opnieuw leren afstemmen op wat ik voel en ben dat serieus gaan nemen. Ik ben in contact gekomen met de pijn onder mijn obsessionele gedrag en heb die doorvoeld. Ik ben zachter geworden, naar mezelf en naar anderen en ik heb destructieve relaties vaarwel gezegd.

Mijn leven ben ik meer en meer vanuit mijn hart gaan inrichten. Ik ben gaan handelen naar mijn gevoel en heb afscheid genomen van de dingen die mij niet voeden. Ik kies nu voor wat werkelijk bij mij past, zodat ik mijzelf en anderen kan dienen. En elke dag weer, probeer ik dit alles zo zorgvuldig mogelijk toe te passen.

In mijn begeleiding breng ik kalmte en hoop. Ik ben speels en sprankelend, open en direct. Ik weet wat zich werkelijk afspeelt in iemand en geef dat liefdevol terug. Wat ik zie, neem ik serieus en ik kijk niet snel ergens van op. Confronteren doe ik met humor en warmte.

Door de pijn onder een obsessie of verslaving te doorvoelen kan zich een nieuwe werkelijkheid vormen. Eerst in de binnenwereld, in hoe iemand zichzelf ervaart. Daarna in de buitenwereld, in de relatie tot anderen. Ik heb er alle vertrouwen in dat iedereen de kracht in zich heeft om deze weg te bewandelen. Die kracht samen aanspreken, is waar ik voor ga.

• In de Bikram Yogaruimte wring ik me letterlijk in allerlei bochten om fysiek en mentaal in vorm te blijven.
• Mijn ideale avond is met een boek, een kop thee en mijn twee katten op de bank…
• … maar als ik iemand te eten heb, zitten we uren aan de keukentafel. Om te praten over de liefde, het leven en wat dat met ons doet.