In het begin leek jullie liefde zo veelbelovend… je voelde je fantastisch, je partner had alle oog voor jou en jullie pasten perfect bij elkaar. Uren konden jullie praten en het voelde vanaf de eerste minuut vertrouwd tussen jullie. Dat zei hij ook, maar nu jullie een paar weken verder zijn, is het een heel ander verhaal.
Een van de vragen die ik vaak hoor, is: ‘Moet ik mijn relatie verbreken voor mijn helingsproces, of moet ik juist blijven om aan mezelf te kunnen werken?’ Het antwoord op de vraag ‘Should I stay or should I go?’ is niet eenduidig: zowel blijven als weggaan kan een strategie zijn, of een besluit van je volwassen zelf.
Je merkt aan jezelf dat je je afhankelijk opstelt van anderen. Je past je steeds aan en cijfert jezelf weg, je bent aan het pleasen, je negeert je eigen behoeften en stemt je af op die van anderen. Vaak die van je partner, maar het kan ook gaan om een vriend of vriendin, of een familielid.
Als je in je jeugd emotionele verwaarlozing hebt ervaren, dan is het als volwassene bijna onmogelijk om liefdevol zorg te dragen voor je innerlijke kind. Door het gebrek aan afgestemde emotionele zorg ben je gaan geloven dat je emoties er niet toe doen en dat je ze maar beter kunt negeren. Word je getriggerd in een oude pijn, dan zul je niet als liefdevolle ouder aan de zijde van je innerlijke kind staan. In plaats daarvan zet je je tanden nog eens stevig op elkaar en doe je net of er niets aan de hand is.
Je weet dat het beter voor je is om je relatie verbreken en toch doe je dat steeds niet. Je wil de stap naar vrijheid wel zetten, maar iets houdt je tegen. Als je heel eerlijk bent, wil je het je partner gewoon niet aandoen. Je denkt dat hij dat niet zou overleven, dan hij er nooit meer bovenop zal komen. Ergens in jou heeft zich de overtuiging genesteld dat je niet gelukkig mag zijn als je partner dat niet ook is. Je zou verteerd worden door schuldgevoel. En dus blijf je en offer je jezelf op.
Sommige mensen zien zichzelf als zo slecht en gebrekkig, dat ze vinden dat ze er eigenlijk niet mogen zijn. Zij schamen zich voor hun hele wezen, zij schamen zich voor hun bestaan. Vanuit dit gevoel van onwaardig zijn, richten ze hun leven in.
Steeds kijken naar de ander voordat je iets doet of zegt. Jezelf aanpassen, jezelf wegcijferen en anderen pleasen, de hele dag door. Moe word je ervan, maar het is je tweede natuur geworden om je eigen behoeften en verlangens te negeren en je af te stemmen op die van anderen. Vaak die van je partner, maar het kan ook gaan om een vriend of vriendin, of om een familielid.
Het kan lastig zijn om goed voor jezelf te blijven zorgen deze dagen. Er zijn zoveel dingen die je aandacht vragen, zoveel mensen ook die net nu een bemoedigend woordje nodig hebben, voor wie je de boodschappen wilt doen, die je verzorgt. Voor je het weet hol je jezelf helemaal voorbij en merk je dat je uitgeput raakt. En dan zijn daar nog je eigen gevoelens, want wat gaat er in je om de laatste tijd?
Ik ben benieuwd wat de emotionele effecten van de coronamaatregelen zijn voor jullie. Zelf merk ik dat de duidelijkheid vanuit de regering bij mij voor meer rust en focus heeft gezorgd, maar ook dat ik me nu al afvraag hoelang dit allemaal gaat duren.
Dat nadenken over hoelang het nog gaat duren is wel volkomen nutteloos natuurlijk. Want hoe veel ik er ook mee bezig ben, ik kom niet dichter bij een antwoord en al helemaal niet bij een oplossing.
Ook al weet je dat je relatie niet goed is voor je, je weet ook dat je partner eigenlijk een goed mens is. Ergens diep van binnen bevindt zich een pure ziel en je voelt als geen ander de energie hiervan. Je hoort je partner opmerkingen maken die je pijn doen en je ziet hem dingen doen die niet door de beugel kunnen. En toch blijf je bij hem, want je weet wie hij eigenlijk is….
