Als je merkt dat het binnen je relatie steeds weer aantrekken en afstoten is, dan zijn jij en je partner waarschijnlijk verwikkeld in de dynamiek van bindingsangst en verlatingsangst. Jullie gaan van trigger naar trigger en zitten hierdoor een groot gedeelte van de tijd in je kindbewustzijn. Steeds word je uit het hier-en-nu getrokken.
Eerder vertelde ik dat je je Innerlijke Criticus kunt zien als een innerlijke, niet liefdevolle ouder die jou met kritiek bestookt om je te beschermen tegen de pijn en het gevaar van het onbekende. Veel mensen luisteren naar de Innerlijke Criticus omdat ze niet anders meer gewend zijn. Ze zijn gaan geloven wat deze stem zegt, en ze zijn gaan geloven dat het oké is dat er zo tegen ze gesproken wordt.
Ken je die kritische en strenge stem in je hoofd? Die zegt dat het je toch niet gaat lukken, dat je niet interessant genoeg bent, dat je te dik en te lelijk bent? Deze stem vertelt je ook wat je allemaal moet. Je moet alles vandaag af krijgen, je moet goede boeken lezen en je moet drie keer per week naar yoga om te ontspannen. Daarnaast is er een heel repertoire aan dingen die je niet mag van de ze stem: geen fouten maken, niet zeuren, niet aanstellen. Dit is je Innerlijke Criticus en wat hij zegt, neem je waarschijnlijk veel te serieus.
Het kan soms voelen alsof je gevangen zit in je relatie, wat je ook probeert. Je wil er wel uit, maar het lukt je niet en dus geef je na verloop van tijd op. Je legt je erbij neer dat de dingen zijn zoals ze zijn, ook al zijn ze mijlenver verwijderd van jouw visie op relaties. Dit is niet de relatie die je wilt, en toch maak je je niet los. Maar is dat ook zo? Is dit werkelijk niet wat je wilt? Of zit er ergens een verborgen voordeel dat ervoor zorgt dat je blijft?
Jij en je partner zijn verwikkeld in de dynamiek van bindings- en verlatingsangst. Het is aantrekken en afstoten, heen en weer, dan weer dichtbij, dan weer veraf en je wordt er helemaal gek van. De pijn die het je doet is bijna niet te dragen en je wil zo graag dat jullie hier samen uitkomen.
Het kan je pijn opleveren als je je hart verliest aan iemand die emotioneel niet beschikbaar is en wie dat eens heeft meegemaakt, weet ook hoe intens deze pijn kan zijn. Je zou zeggen dat je het hierna wel laat om jezelf open te stellen voor iemand die dat niet naar jou toe wil of kan, maar niets is minder waar… Vaak vormt juist het vallen voor dit soort partners de rode draad in je liefdesleven.
Het is niet alleen je recht, maar ook je plicht om voor jezelf op te komen en die dingen te doen die jou op de lange termijn dienen. Je handelt dan niet langer uit angst of om pijn te vermijden, maar in dienst van het leven. Hierbij weeg je je beslissingen zorgvuldig af en ben je bereid de gevolgen ervan te dragen. Je ziet dit weerspiegeld in de vijf rechten die Susanne Hühn noemt in haar boek ‘De Innerlijke Volwassene – Groeien in zelfbewustzijn, zelfbeschikking en kracht’.
Als je gevoelens als kind niet, of niet voldoende erkend en gerespecteerd zijn vind je het als volwassene waarschijnlijk moeilijk om je grenzen te ervaren en aan te geven. Je hebt door de emotionele verwaarlozing destijds niet de juiste feedback gekregen over wat er in jou omging en twijfelt daardoor ook nu aan wat je precies voelt en of dat wel legitiem is.
Als je in een relatie te lang te veel hebt gegeven, dan kan dat leiden tot wrok. Je grenzen zijn systematisch overschreden, maar uit angst de ander te verliezen, heb je je onvrede weggestopt. Koste wat kost wil je je boosheid verborgen houden en hoe goed dat lukt, kan variëren. De een is er wat beter in dan de ander om de uiterlijke kalmte te bewaren… Misschien komt het bij jou regelmatig tot een uitbarsting, misschien ook zijn er geen heftige ruzies, maar loop je permanent chagrijnig rond. Hoe je er ook mee omgaat, woede die je niet uit, zal stollen tot wrok.
Als je geconfronteerd wordt met je eigen verdriet dan kun je hier op verschillende manieren mee omgaan. Je kunt kiezen om ervoor weg te lopen, om te vluchten in activiteiten of middelen. Je kunt ook het gevecht aangaan en je verdriet te vuur en te zwaard bestrijden. Allebei manieren waarop je voorbij gaat aan de ware aard van de pijn in jou. Je keert het de rug toe, of je wil het weghebben… Er is nog manier van omgaan met je verdriet die veel minder wordt toegepast. Je hebt het vaak niet geleerd als kind en veel mensen in je omgeving ook niet.
