Hij heeft bindingsangst, kunnen we er samen aan werken?

Jij en je partner zijn verwikkeld in de dynamiek van bindings- en verlatingsangst. Het is aantrekken en afstoten, heen en weer, dan weer dichtbij, dan weer veraf en je wordt er helemaal gek van. De pijn die het je doet is bijna niet te dragen en je wil zo graag dat jullie hier samen uitkomen.

Op sommige momenten is de verbinding tussen jullie zo diep dat je één ding heel zeker weet: als jullie het goed aanpakken dan kan dit blijvend zijn. Je weet ook hoe dat zou kunnen. Je hebt boeken gelezen, gereflecteerd op jezelf en jullie interacties en je bent actief in verschillende Facebookgroepen. Het gaat erom dat jullie allebei in je eigen proces gaan, dat jullie de verbinding met jezelf aangaan en van hieruit met elkaar. Jij bent er helemaal klaar voor!

En hoe dan nu verder? Hoe zorg je ervoor dat je partner ook aan zichzelf gaat werken? Het is hier dat er vaak een probleem opdoemt, en dat probleem kan een aantal gedaantes aannemen met elk zijn eigen valkuil voor jou.

Je partner vindt het prima hoe het nu gaat tussen jullie en ziet niet in waar jullie samen aan zouden moeten werken. Jullie hebben het toch goed zo samen dus waarom de dingen veranderen? Hij vindt het juist fijn dat jullie relatie niet in cement gegoten is en dat jullie ook veel vrijheid hebben ten opzichte van elkaar. De relatie is voor hem vooral voor de leuk, het gaat erom samen plezier te maken en te genieten van het leven!

Diep vanbinnen weet je dat hij net zo zeer als jij hunkert naar ware verbinding, hij is alleen te bang om die toe te laten. Als hij zegt dat hij niet wil is het zijn angst die spreekt. Al die stoere praatje en die nonchalante vrijbuitershouding, je prikt er zo doorheen en maakt een diep contact met die kleine, eenzame jongen in hem. Met jouw onwankelbare liefde voor hem zal je het vertrouwen van dat bange jongetje winnen en zal hij uiteindelijk – ondanks zichzelf – de echte verbinding met je aangaan.

Psychologische bezien heb je het goed dat hij ergens heel diep van binnen wel de verbinding aan zou willen gaan. En zeker als hoogsensitief persoon maak je ook werkelijk contact met de dieper gelegen delen van hem. Alleen…. Hij zelf staat hiermee juist niet in contact, hij is zich niet bewust van zijn verborgen verlangen naar nabijheid en van dat bange jongetje dat in hem huist. Hij is zich vooral bewust van zijn angst en van zijn ergernis als je te dicht bij hem komt. Wat jij ziet en voelt in hem is niet hoe hij zichzelf ervaart en het is daarmee ook niet waar hij naar zal handelen. Zijn verlangen naar verbinding ligt stevig verankerd in zijn onderbewuste en jij krijgt het niet aan de oppervlakte. Sterker nog: hoe meer je dat probeert, hoe dieper hij het begraaft.

Je partner zegt dat hij aan jullie relatie wil werken en er worden beloftes gedaan: hij gaat dat boek lezen en zijn inzichten met je delen, hij gaat een psycholoog zoeken om aan zichzelf te werken en daarna wil hij samen met jou in relatietherapie. Jij voelt je blij en opgelucht, eindelijk ziet hij het in! En vervolgens gebeurt er niets. Als je hem herinnert aan zijn beloftes, en dat doe je steeds vaker en dringender, dan zegt hij weer precies datgene wat je zo graag wilt horen, en ben je weer even hoopvol. Maar concreet worden zijn plannen nooit en tussen jullie blijft alles bij het oude.

Als hij die afspraak niet maakt, dan doe jij het wel! Je gaat op zoek naar de beste psycholoog en wel een waarvan je verwacht dat ook hij hem goed zal keuren. Dat boek, dat koop jij voor hem, je geef het hem de volgende keer dat hij langskomt en dringt erop aan dat hij het leest. Je zet ook meteen de afspraak in je agenda over wanneer jullie er dan samen erover van gedachten gaan wisselen. Dat hij die afspraak niet noteert, valt je maar half op en als hij die avond weer naar huis is, zie je dat hij het boek heeft laten liggen.

Je kan een paard naar het water leiden, maar je kan hem niet laten drinken. Hoe hard je het ook probeert, je hebt niet de controle over wat je partner doet met de dynamiek van bindings- en verlatingsangst in hemzelf. Je bent daar ook helemaal niet verantwoordelijk voor, want: wie ben jij om te bepalen dat hij aan zichzelf zou moeten werken, wanneer hij dat zou moeten doen en hoe? Waar je wel verantwoordelijk voor bent is hoe jij omgaat met wat er verschijnt in jouw leven. Hoe wil jij omgaan met een partner die ja zegt en nee doet?

Je partner zegt dat hij aan zichzelf en jullie relatie wil werken en doet hier ook dappere pogingen toe. Je ziet hoe hij probeert om in contact te komen met zijn gevoel, om ondanks zijn gevoelens van benauwdheid toch vaker samen te zijn en om de relatie officieel te maken. Je ziet ook dat het hem niet lukt: hij is doodongelukkig en helemaal niet meer de man die je kende en steeds vaker duwt hij jou juist extra hard weg. Die ware en duurzame verbinding met zichzelf en jou komt helemaal niet tot stand.

Je ziet dat hij zijn best doet en dat geeft je alle hoop in de wereld. Want hij wil het en dus is het de moeite waard om op hem te blijven wachten. De keren dat je extra veel pijn ervaart, omdat hij na een succesje dieper dan ooit terugvalt in oud gedrag, incasseer je blijmoedig. Jij weet waar jullie naar op weg zijn en niets is je te veel gevraagd. Ook al is er tot nu toe niet echt iets veranderd tussen jullie, je weet dat het wel mogelijk is. Jouw geduld is eindeloos want zijn intentie is goed.

Soms lukken de dingen die mensen heel graag willen en waar ze ook echt hun best voor doen uiteindelijk toch niet. Het is geen populaire boodschap, maar het kan op dit moment nog een stap te ver zijn voor je partner om zijn bindingsangst werkelijk aan te gaan. En waar ben jij ondertussen in dit hele verhaal? Hoe acceptabel is de situatie zoals hij nu is voor jou? Niet hoe die situatie uiteindelijk kan zijn, niet de potentie die je bespeurt tussen jullie, maar dat wat er werkelijk is. Het is op basis hiervan dat je je besluiten zult moeten nemen. Al het andere is slechts een illusie.

Nee hoor :) Als jullie allebei willen werken aan jezelf en hier ook toe in staat zijn, dan staat niets je in de weg om zij aan zij het pad van zelfontwikkeling te bewandelen. Wel is het goed om in gedachten te houden dat de uitkomst van deze tocht niet vaststaat: er is geen garantie dat jullie aan het einde van de rit nog bij elkaar (willen) zijn.

Alhoewel je relatie een spiegel vormt, wil dat niet zeggen dat je voor je ontwikkeling bij je partner moet blijven. Het klopt dat je binnen de context van een relatie veel kan leren over jezelf. Aan de andere kant: juist het steeds weer blijven vasthouden aan een relatie is misschien wel het grotere patroon dat je wilt doorbreken.

Soms doorloop je het proces van zelfontwikkeling daardoor beter buiten de relatie. Soms ook doorloop je in eerste instantie zij aan zij je proces en blijkt na verloop van tijd dat apart toch beter is dan samen. Het is mogelijk dat precies het loslaten van je partner voor jou de grootste uiting van zelfliefde vormt en daarmee je grootste leerpunt op dit moment.

Hoe dat zit bij jou, kan alleen jijzelf bepalen door zorgvuldig en eerlijk zelfonderzoek.