Ken je dat: je hebt moeite om uit te spreken wat er allemaal in je speelt aan emoties en gedachten. Soms uit je bijvoorbeeld je woede, maar blijf je daar wel lief bij lachen, zodat je grens niet echt overkomt. Soms uit je je verdriet, maar maak het meteen weer kleiner door een opmerking als ‘ach, iedereen heeft wel eens wat’.
Soms weet je het gewoon echt niet meer: ben je nou onterecht bang in een bepaald contact of is het je intuïtie die je waarschuwt voor naderend gevaar? Enerzijds wil je op je gevoel kunnen vertrouwen, anderzijds weet je dat er bepaalde patronen actief zijn in jou.
Wat heb je nodig, waar verlang je naar en hoe zorg je ervoor dat deze dingen ook inderdaad jouw kant op komen? Vooral in een relatie kan dit lastig zijn. Je wil duidelijk maken wat je wenst van je partner, maar je wil niet aan je partner hangen en op elk moment van de dag liefde, erkenning en waardering vragen. Waar ligt de scheidslijn tussen die twee?
Een oud-cliënt stuurde me afgelopen week een mail waarin ze vertelde dat het nu goed gaat met haar en dat haar sessies met mij daarin een hoofdrol hebben gespeeld. Zo fijn altijd om te horen hoe mensen hun weg weer vinden! Ze stuurde ook een tekst mee over bewustzijn, die haar deed denken aan het proces dat zij heeft doorlopen.
Het lijkt zo eenvoudig: je ziet, hoort, denkt en voelt bepaalde dingen. Je vertrouwt op deze waarneming en handelt er ook naar. Zo beweeg je je door het leven. Niet foutloos natuurlijk – we zijn allemaal maar mens – maar je volgt wel je eigen pad. Je bent trouw aan jezelf, je bent je eigen beste vriend. Klinkt fijn en logisch, nietwaar?
Bindingsangst en verlatingsangst zijn twee zijden van dezelfde medaille: ogenschijnlijk volkomen verschillend en toch onlosmakelijk met elkaar verbonden. Uit verlatingsangst zeg je ‘Ja’ tegen elk kruimeltje aandacht, omdat je niet alleen durft te zijn: dat roept bij jou namelijk een groot gevoel van eenzaamheid op. Uit bindingsangst zeg je ‘Nee’ tegen elke mogelijkheid tot verdieping, omdat je niet samen durft te zijn: dat roept bij jou namelijk een groot gevoel van verstikking op.
Je kent dat misschien wel, van die dagen dat je je alleen maar ellendig voelt, het lijkt wel of er geen einde aan komt. Het nare gevoel zeurt en zanikt op de achtergrond en legt een grauwsluier over alles waar je mee bezig bent. Lekker genieten van de dag lukt niet, maar een opluchtende huilbui zit er ook niet in. En zo modder je maar door…
Naast een Innerlijk Kind en een Innerlijke Volwassene huizen er in jou nog een hele hoop andere delen. Veel van deze patronen zijn erop gericht jou in het moment pijn en ongemak te besparen, wat de kosten daarvan op de lange termijn ook zijn. Het is hun manier om je Innerlijke Kind te beschermen, ze kennen geen andere weg daartoe en bedoelen het echt goed. Alleen zijn de uiteindelijke gevolgen voor jou en je Innerlijke Kind vaak zeer pijnlijk.
Jullie zijn uit elkaar en hoe moeilijk het ook is geweest, de laatste tijd gaat het beter met je.
Je voelt hoe het loskomen uit de destructieve dynamiek tussen jou en je ex je meer energie geeft, meer ruimte voor zelfliefde en zelfzorg. De woede, het verdriet en de onmacht die je in eerste instantie voelde, zijn weggeëbd en steeds vaker komt het verlangen in je op om toch weer eens contact op te nemen. Gewoon, vanuit liefdevolle vriendelijkheid, om te zien hoe het met hem gaat.
Van je partner hoor je steeds dingen als: “Aan jou heb ik ook helemaal niets!”, “Toch niet weer hè?”, of “Dat begrijp je verkeerd, jij snapt zoiets niet…”. Iedere keer weer voel je je bestraft en beschaamd, maar je kunt er de vinger niet opleggen. Vaak lijkt het ook een grapje, of je krijgt een steek onder water terwijl je partner heel vriendelijk naar je kijkt. Je analyseert zijn opmerkingen tot op het bot en komt keer op keer tot de conclusie dat het allemaal zo erg niet is. En toch blijft het aan je knagen…
