Wie gevoelens van bindingsangst ervaart heeft de neiging te vluchten voor de liefde en aandacht van een ander. Je hecht sterk aan je vrijheid en hebt niet graag dat je partner iets van je verwacht. Vastigheid in een relatie roept een diepe angst in je op en om die niet te hoeven voelen, trek je je terug: je checkt emotioneel uit, duwt weg en stelt harde grenzen. Zo ontwijk de claim die jij vanuit de ander voelt.
In eerste instantie ben je druk bezig met het redden van je partner. Je weet hoe lastig hij het heeft gehad in zijn jeugd en hoe zeer dit nu doorwerkt in zijn leven en zijn relatie. Je hebt hier alle begrip voor, sterker nog: je hebt de oplossing! Je weet gewoon dat jullie hier samen uit kunnen komen als hij maar doet wat je zegt.
Wie gevoelens van verlatingsangst kent, is sterk gericht op de behoeften van de ander en zal zichzelf op de tweede plaats zetten. Je hebt alle aandacht gericht op je relatie, op je gezin, op je partner, want de gedachten verlaten te worden roept in jou een diepe angst op. Om deze angst niet te hoeven voelen, verlaat je jezelf: jouw behoeften en wensen raken ondergesneeuwd en je voelt je hierdoor vaak de speelbal van de ander.
Als je merkt dat het binnen je relatie steeds weer aantrekken en afstoten is, dan zijn jij en je partner waarschijnlijk verwikkeld in de dynamiek van bindingsangst en verlatingsangst. Jullie gaan van trigger naar trigger en zitten hierdoor een groot gedeelte van de tijd in je kindbewustzijn. Steeds word je uit het hier-en-nu getrokken.
Ken je die kritische en strenge stem in je hoofd? Die zegt dat het je toch niet gaat lukken, dat je niet interessant genoeg bent, dat je te dik en te lelijk bent? Deze stem vertelt je ook wat je allemaal moet. Je moet alles vandaag af krijgen, je moet goede boeken lezen en je moet drie keer per week naar yoga om te ontspannen. Daarnaast is er een heel repertoire aan dingen die je niet mag van de ze stem: geen fouten maken, niet zeuren, niet aanstellen. Dit is je Innerlijke Criticus en wat hij zegt, neem je waarschijnlijk veel te serieus.
Het kan soms voelen alsof je gevangen zit in je relatie, wat je ook probeert. Je wil er wel uit, maar het lukt je niet en dus geef je na verloop van tijd op. Je legt je erbij neer dat de dingen zijn zoals ze zijn, ook al zijn ze mijlenver verwijderd van jouw visie op relaties. Dit is niet de relatie die je wilt, en toch maak je je niet los. Maar is dat ook zo? Is dit werkelijk niet wat je wilt? Of zit er ergens een verborgen voordeel dat ervoor zorgt dat je blijft?
Jij en je partner zijn verwikkeld in de dynamiek van bindings- en verlatingsangst. Het is aantrekken en afstoten, heen en weer, dan weer dichtbij, dan weer veraf en je wordt er helemaal gek van. De pijn die het je doet is bijna niet te dragen en je wil zo graag dat jullie hier samen uitkomen.
Het kan je pijn opleveren als je je hart verliest aan iemand die emotioneel niet beschikbaar is en wie dat eens heeft meegemaakt, weet ook hoe intens deze pijn kan zijn. Je zou zeggen dat je het hierna wel laat om jezelf open te stellen voor iemand die dat niet naar jou toe wil of kan, maar niets is minder waar… Vaak vormt juist het vallen voor dit soort partners de rode draad in je liefdesleven.
Ken je dat? Schijnbaar uit het niets sta je opeens te schreeuwen, te huilen of te stampvoeten. Of je bent juist met stomheid geslagen en weet helemaal niet meer wat je moet zeggen: je voelt je alleen maar heel erg onhandig en heel erg klein. Het is op die momenten eigenlijk net alsof je weer een kind bent. En weet je: op een bepaalde manier is dat ook zo!
Als je gevoelens als kind niet, of niet voldoende erkend en gerespecteerd zijn vind je het als volwassene waarschijnlijk moeilijk om je grenzen te ervaren en aan te geven. Je hebt door de emotionele verwaarlozing destijds niet de juiste feedback gekregen over wat er in jou omging en twijfelt daardoor ook nu aan wat je precies voelt en of dat wel legitiem is.
