Hoe je innerlijke kind zorgt voor drama in je relatie

Ken je dat? Schijnbaar uit het niets sta je opeens te schreeuwen, te huilen of te stampvoeten. Of je bent juist met stomheid geslagen en weet helemaal niet meer wat je moet zeggen: je voelt je alleen maar heel erg onhandig en heel erg klein. Het is op die momenten eigenlijk net alsof je weer een kind bent. En weet je: op een bepaalde manier is dat ook zo! 

Als je een emotioneel onveilige jeugd hebt gehad, dan word je in het hier en nu vaak getriggerd in deze gevoelens van onveiligheid. Vaak gebeurt dit binnen je liefdesrelatie. Je raakt buiten jezelf van woede als je partner staat te praten met een ander, je voelt hevige angst als je ze een weekendje weg wil met vriendinnen, je wordt overspoeld door verdriet als hij niet genoeg aandacht aan je besteedt.

Op die momenten ben je niet meer in staat redelijk te reageren. Je bent versmolten met het gewonde kind in jou en reageert volledig vanuit die emotie. Als je dan achteraf terugkijkt op de situatie, sta je soms paf. Hoe is het mogelijk dat je je als volwassen persoon ook zo hebt gedragen? Nou, dat zit zo: emotioneel gesproken was je even helemaal niet volwassen.

Als kind kon je nog niet abstract en analytisch denken, je kon niet rationaliseren en de dingen van verschillende kanten bekijken, je kon geen nuance aanbrengen… je was de emotie die je had. Hoe jij je jeugd op emotioneel niveau hebt beleefd, ligt opgeslagen in je emotionele brein.

Wordt dit kindbewustzijn in het hier en nu geconfronteerd met iets wat het herinnert aan toen, dan geeft het dezelfde emotionele reactie. Daarvoor hoef je je niet letterlijk te herinneren wat er gebeurd is, sterker nog: meestal kun je dat helemaal niet, omdat het een herinnering is van voordat je leerde praten. Je hebt er daarmee geen woorden voor, maar de emotie spreekt des te heviger.

Je merkt dat dit gebeurt als je gevoelens van verdriet, angst en woede niet in verhouding staan tot wat er in het hier-en-nu gebeurt. Een relatief klein incident roept een intense emotie op en je perspectief raakt vernauwd tot dat ene gevoel. Je hebt geen toegang meer tot je volwassen reflectievermogen en vervalt in zwart-wit denken: dit gebeurt jou nou altijd, niemand zal ooit van je houden, iedereen is tegen je en je zult altijd alleen blijven! Kenmerkend is ook dat er nu meteen een oplossing moet komen, het kind in jou heeft geen geduld.

Dit is een overweldigende ervaring die je het liefst uit de weg gaat en zo verval je heel makkelijk in bepaalde patronen: pleasen, manipuleren, je eigen behoeften en wensen stelselmatig opzij zetten… Zolang je zelf niet liefdevol zorg draagt voor het gewonde kind in jou, zal het zich voor bescherming, liefde en ondersteuning afhankelijk voelen van anderen. Bijvoorbeeld van je partner, die je koste wat kost tevreden wilt houden, ook al doet hij of zij je pijn.

Je diepere pijn ga je hiermee uit de weg, maar je betaalt op de lange termijn een forse prijs: de uitdagingen op jouw pad worden steeds groter en het kan hierbij flink uit de hand lopen voordat je tot actie over gaat, soms tot psychisch en lichamelijk geweld in je relatie aan toe.

Susanne Hühn heeft in haar boek ‘Het helen van je innerlijke kind, Jezelf bevrijden door het contact met je innerlijke kind te herstellen’ een aantal regels opgesteld voor je innerlijke kind. Je kunt ermee beginnen deze regels zo goed als je kunt toe te passen.

1.      Als iemand gemeen tegen je doet, mag je je verdrietig voelen en je hoeft niet meer naar die persoon toe te gaan.
Je mag wel naar jezelf toegaan en uithuilen bij je innerlijke ouders. Zij troosten je en zeggen dat als er iemand gemeen tegen je doet, dat niet betekent dat je iets fout hebt gedaan of dat er iets mis is met je.

2.      Neem de tijd om lekker niets te doen, om eens naar de wolken te kijken of wat bloemetjes te plukken.
Dat kun je ongestoord doen, doordat je innerlijke ouders over jou waken. Zij letten op dat er niets met je gebeurt en zorgen ervoor dat je op tijd weer terugkomt om te eten.

3.      Je hoeft niet bang te zijn, ga maar naar buiten en doe gewoon waar je zin in hebt.
Je mag uitproberen wat je leuk lijkt en het is helemaal oké als je sommige dingen niet meteen snapt of kunt. Het gaat erom dat je doet waar je zin in hebt en zo ontdekt waar je goed in bent. En als je toch nog bang bent, dan vraag je of je innerlijke vader of moeder even meegaat.

4.      Als je iets niet leuk vindt, stop er dan mee.
Je hoeft van je innerlijke vader en moeder geen dingen te doen waar je ongelukkig van wordt, dus ga maar lekker iets anders doen.

5.      Zoek de mensen op die van je houden, die jou omarmen en bij wie jij ook mag laten zien dat je van ze houdt.
Als je je niet fijn voelt bij sommige mensen, dan is dat zo. Je hoeft het niet te kunnen uitleggen en je hoeft ook niet je best te doen om je het te veranderen. Het is jouw gevoel en dat is wat telt. Je innerlijke ouders zullen dat begrijpen.

6.      Doe eens gek en denk niet na over wat anderen daarvan vinden.
Als je altijd met iedereen rekening houdt, zou je helemaal niets meer kunnen doen. Houd dus maar gewoon rekening met jezelf en doe wat je wilt. Als iemand er iets van zegt, dan weten je innerlijke ouders wel wat ze terug moeten zeggen.

7.      Vraag om hulp als je iets niet kunt: je hoeft niet alles alleen te doen.
Je innerlijke vader en moeder kunnen je helpen als je iets niet kunt en anders weten zij vast wel aan wie je het nog meer kunt vragen.