Val jij voor emotioneel niet beschikbare partners?

Het was nu al de vijfde keer dat ze terug was gegaan naar hem en het was ook de vijfde keer dat ze huilend tegenover me zat. ‘Waarom doet hij dit steeds?’ snikte ze wanhopig. ‘Waarom verpest hij alles, terwijl het net zo goed ging tussen ons?’ Ik keek naar haar betraande gezicht en zag de droefheid in haar ogen. Hoe dit steeds weer kon gebeuren begreep ik heel goed, maar ik besloot haar eerst uit te laten huilen. Dit verdriet zat diep en had de volle ruimte nodig.

Misschien doe je het zelf, misschien ken je iemand die het doet: steeds weer vallen voor iemand die er in wezen niet voor je is. Elke keer als je uitreikt, voel je je in de kou staan. Je partner geeft niet thuis en dat kan allerlei redenen hebben: een verslaving, een depressie, of misschien moet jullie relatie wel geheim blijven. Wat het ook is, er ontwikkelt zich geen gezonde en liefdevolle verbinding tussen jullie en dat maakt je radeloos.

Steeds weer voel je de pijn van het niet gezien worden, de pijn van de afwijzing en toch geef je niet op. Je blijft proberen om de erkenning te krijgen waar je zo naar hunkert. Als je partner maar zou zien hoe goed jullie bij elkaar passen, hoe zeer je hem begrijpt… Het lijkt wel waanzin, want waarom blijf je dit doen als het je alleen maar pijn oplevert?

Er is een naam voor dit patroon van grenzeloos pleasen om de ander te veranderen en die naam is relatieverslaving. Je bent relatieverslaafd als je je telkens opnieuw aangetrokken voelt tot een emotioneel niet beschikbaar persoon. Ook al krijg je niet de liefde en aandacht waar je naar verlangt, toch weet je je emotioneel niet los te maken. Je verkeert onder de illusie dat alles beter wordt als jij meer je best doet. Als jij meer begrip toont, liefdevoller bent of je partner zijn fouten vergeeft, dan zal hij veranderen.

Je relatie vraagt steeds meer aandacht en ruimte. Ruimte in je hoofd en ruimte in je leven. Werk, vriendschappen en hobby’s raken op de achtergrond. Het grootste gedeelte van de dag ben je bezig met hoe jullie relatie anders moet en hoe jouw partner moet veranderen. En je eigen behoeften en wensen? Daar luister je allang niet meer naar. Ergens in je leven ben je afgesneden geraakt van je gevoel. De boodschap die je als kind hebt opgevangen is: ‘mijn gevoelens doen er niet toe’  en zo is het nu je tweede natuur om wat er in jou leeft te ontkennen of te onderdrukken.

Wat overbleef van je eens zo rijke gevoelsleven is een kou en leegte die zeurt op de achtergrond. Als kind was het onderdrukken en ontkennen van je gevoelens een strategie die je hielp om psychologisch overeind te blijven. Als volwassene echter staat het je in de weg en dat zie je weerspiegeld in je relaties.

Een relatie met een gezonde partner biedt je niet de juiste commotie om je eigen kou en leegte te negeren. Zo’n veilige en gezonde relatie voelt daardoor heel ongemakkelijk voor jou. Jij hebt het drama van aantrekken en afstoten nodig om te voelen dat je leeft. Deze manier van je verhouden tot anderen vormt hiermee je comfortzone. De high is jouw normale staat van zijn en dit continue gevoel van stress verwar je met liefde. En zo blijf je bij je partner, ga je steeds terug naar hem, of zoek je een volgende partner die precies dezelfde reactie in jou oproept.

Hoe kan het dat je ondanks alle pijn toch niet kiest voor jezelf? Dat komt doordat je innerlijke kind achter de schermen de touwtjes in handen heeft. In jou woont een gewond kind dat huilt en schreeuwt om aandacht en het is vanuit die pijnlijke plek dat jij je partners zoekt. Je hoopt hiermee je trauma dit keer wel te helen. Zolang je zelf niet liefdevol zorg draagt voor dit gewonde kind, zal het naar anderen kijken voor de liefde, aandacht en erkenning die het zo hard nodig heeft. Hierbij kiest het kind precies die partners uit die je trauma activeren. Totdat je je hier bewust van wordt, blijf je dit patroon herhalen. En zo kan het gebeuren dat je vele relaties lang hetzelfde rondje blijft lopen.

Hoe kan het ook anders als het kind in jou de verantwoordelijkheid moet dragen? Dat is niet haar taak en vanuit haar onvolwassen onschuld is ze daar ook helemaal niet toe in staat. Het is de taak van de volwassene in jou om het roer stevig in handen te nemen. Alleen zo kan het kind onbezorgd leren en spelen, wat haar geboorterecht is. Via het bewust doorvoelen van je oude kindpijn kun je je liefdevolle volwassene verder ontwikkelen. Deze volwassene beschermt het kind en omvat haar met alle liefde. Wat er ook in dit kind leeft aan angst, verdriet en woede, de volwassene ziet het voor wat het is en aanvaardt het volledig.

Als je op deze manier de verbinding met je innerlijke kind aangaat, kun je steeds meer op jezelf vertrouwen voor de liefde en geborgenheid waar je naar verlangt. Je magische kind krijgt weer de ruimte om haar creativiteit tentoon te spreiden. Onbezorgd en vrij ziet ze het leven voor wat het is: een avontuurlijke ontdekkingstocht vol vreugde en genot. Als je zo in het leven staat, creëer je vanuit je hart.

Deze hartenergie voedt en ondersteunt je bij het vormgeven van een leven dat bij je past. Ook in je liefdesleven en vriendschappen zul je de transformatie dan zien ontstaan. Vanuit de verbinding met jezelf, ben je nu in staat ook anderen in liefde te aanschouwen. Zo creëer je de ruimte voor verbintenissen die jouw essentie voeden. Mensen die niet bij je passen hoef je niet meer te veranderen, in plaats daarvan kies je ervoor ze respectvol los te laten. Met anderen verdiept de band zich juist en nieuwe mensen dienen zich aan in je leven. Wat je wilt en wat jou dient voel je hierbij nu feilloos aan, doordat je jezelf in je hart hebt gesloten.