De dynamiek van aantrekken en afstoten tussen jullie

Hoge pieken, diepe dalen. Dan weer heel close, dan weer afstandelijk. Op de intens mooie momenten samen volgen hevige emotionele uitbarstingen. Wat je voelt als jullie samen zijn, is met geen pen te beschrijven. De uren vliegen voorbij en jullie raken niet uitgepraat.

Tot diep in de nacht gaan jullie op in elkaar en je voelt je volledig één. Jullie vieren het leven en de liefde en de wijn vloeit rijkelijk. Dat je zoiets ooit voor iemand anders zou kunnen voelen is ondenkbaar. Toch is het niet alleen maar mooi en fijn. Want na het intense samenzijn volgt onherroepelijk de afstand.

Jullie hebben het hier al vaak over gehad, hebben besproken en gezworen dat het anders moet, want de manier waarop het nu gaat trek je niet meer. Je partner zegt ook dat hij hieraan wil werken, dus het komt uiteindelijk helemaal goed tussen jullie, daar ben je van overtuigd.

Alleen: er gebeurt steeds maar niets, de veranderingen blijven uit. Hij blijft afstand nemen na een samenzijn. Jullie krijgen steeds meer ruzie en die ruzies zijn heftig. Ze kosten je al je energie en na afloop voel je je wanhopig en uitgeput. Vaak is het daarna ook even uit tussen jullie en dat kan dan voelen als een opluchting. Je bent nu vrij om je leven op te pakken en richting te geven en dat voelt goed!

Maar heel snel al voel je een ondraaglijk gemis. Je kan helemaal niet zonder hem en je gaat weer terug. Je vrienden en familie begrijpen hier inmiddels niets meer van en vaak vertel je ook niet meer dat het weer aan of juist uit is tussen jullie. Je schaamt je er te veel voor.

Deze intense relatierollercoaster kan je bekend voorkomen, maar misschien heb je gemerkt dat het er bij jou minder heftig aan toe gaat, dat er een subtielere, meer innerlijke dynamiek is waarin je verstrikt zit. Jullie beleven geen intense nachten en heftige botsingen, er worden geen grote beloften tot verandering gedaan en ook van een knipperlichtrelatie is bij jullie geen sprake.

Aan de buitenkant is er vrij weinig te zien, maar kijk je in je hoofd, dan is het plaatje heel anders. Gepieker en onzekerheid domineren je bestaan, het grootste gedeelte van de dag ben je bezig met wat je partner gezegd heeft en waarom. Je bent hyperalert op allerlei signalen die hij of zij uitzendt en kan die vervolgens urenlang analyseren.

Wat betekent het dat hij dit keer al binnen een halfuur antwoordde op je berichtje? Heeft het te maken met het openhartige gesprek dat jullie gisteren hadden? Of nou ja: ‘gesprek’… Hij was aan het woord over zichzelf en jij luisterde ademloos en roerloos naar dit zeldzame schouwspel. Je deed er alles aan om het broze vertrouwen dat in hem leek te groeien niet te verstoren. Geen kritische vraag kwam over jouw lip, geen onverwachtse beweging maakte je lichaam. Alles om ervoor te zorgen dat hij in deze staat van openheid zou blijven.

En misschien heb je dit keer dan echt succes gehad, want nu antwoord hij vrijwel meteen. Hebben jullie een stap vooruit gezet? Is jullie contact naar een hoger plan getild? Je hoopt het, je voelt het, je wéét het!

Maar meteen de volgende dag al merk je dat er helemaal niets is veranderd: na je lieve goedemorgen-berichtje geen antwoord, de hele dag niet. En de dag erna, en die daarna… De Grote Stilte is weer begonnen en al jouw inzet om hem ruimte te geven, heeft niets veranderd in jullie relatie. Het piekeren zwelt aan en je gaat in de wachtstand, want je weet: alleen een stilte van jouw kant brengt hem weer naar je toe.

Ook jij deelt dit vaak niet meer met anderen, de keren dat je het toch probeerde, leken je vrienden en vriendinnen het helemaal niet te begrijpen: ‘waarom zou je je energie investeren in iemand die geen echte interesse heeft in jou?’, vroegen ze zich af, maar ze weten niet van de onzichtbare band tussen jou en je lief, die voor jou zo ontzettend voelbaar is.

Zowel de ‘uiterlijke’ als de ‘innerlijke’ rollercoaster zorgen ervoor dat je ver vandaan blijft bij je ware gevoelens. De ruzies en het gepieker voelen uiteraard niet fijn, ze zijn zeer zeker pijnlijk, maar wat je ermee uit de weg gaat is je diepere pijn van het je niet geliefd voelen. Als al je focus ligt op de zoveelste ruzie en verzoening, of op wat je partner wel of niet heeft gezegd en gedaan, heb je geen aandacht meer over voor jezelf en wat jij voelt.

En laat dat nou juist zijn waar het om draait! :)

Want je lost jullie relatieproblemen niet op door onvoorwaardelijke liefde en eindeloos begrip voor je partners gevoeligheden. Doe je dat, dan raak jij volledig leeggegeven, en gaat je partner op de oude voet door. Jij laat, door alles toe te dekken met de mantel der liefde, immers toe dat hij – emotioneel en/of fysiek – komt en gaat wanneer hij wil.

Je onvoorwaardelijke liefde en eindeloze begrip mag je dan ook toepassen op jezelf: op je gewonde Innerlijke Kind dat zich heel eenzaam, verdrietig en ongeliefd voelt. Het is aan jou dit kind te beschermen en te helen. Je wilt innerlijk de vader en moeder zijn voor dit kind, in plaats van emotioneel te zorgen voor je partner en te hopen dat hij dit ook voor jou doet.

Vanuit de energie van de Liefdevolle Vader bescherm je je Innerlijke Kind door het stellen van grenzen waar nodig. Vanuit de energie van de Liefdevolle Moeder ben je met alle begrip en geduld aanwezig bij de pijn van je Innerlijke Kind.

Dit vraagt om vertrouwen in jezelf en het proces. Je op jezelf richten, je grenzen aangeven, je diepere pijn toelaten: het is allemaal nieuw en onbekend voor je en je gaat er nu mee oefenen. Verwacht niet van jezelf dat je dit allemaal in één keer voor elkaar hebt, fouten maken mag, want alleen zo kun je leren en groeien.

Wie weet redden jij en je partner het uiteindelijk niet samen, wie weet ook wel. Vanuit de Liefdevolle Volwassene in jou is jullie relatie echter niet je prioriteit. Je focus ligt op de relatie met jezelf en wat hieruit allemaal mag voortkomen.