Sta jij zelf wel op nummer 1?

Wanneer is het tijd te vertrekken uit je relatie? Een ongemakkelijke, maar cruciale vraag, want er staat vaak veel op het spel: je innerlijke rust, je eigenwaarde, de verbinding met jezelf, je levensgeluk zelfs. Hoe verleidelijk het soms ook is om te blijven geloven in een goede afloop tussen jou en je partner, soms is het tijd om de relatie tussen jullie vaarwel te zeggen en te kiezen voor jezelf.

Wat zouden redenen kunnen zijn dit besluit te nemen? Ik noem er een paar:

Hij of zij is niet in staat een liefdevolle en wederkerige relatie met je aan te gaan. Dat kan zijn door bepaalde omstandigheden: zij is getrouwd, hij is net weduwnaar geworden, zij heeft een doodziek kind. In dat geval is je partner op dit moment en voor jou emotioneel niet beschikbaar. Het kan ook zijn dat je partner heftige bindingsangst heeft, of een persoonlijkheidsstoornis, wat waarschijnlijk betekent dat hij of zij voor niemand emotioneel beschikbaar is en misschien ook wel nooit zal worden.

In het contact zit je voor het overgrote deel in je kindbewustzijn. Er is vooral veel woede, verdriet en angst en doordat je je volwassen bewustzijn nauwelijks aan kunt spreken lukt het je niet deze pijn te doorvoelen en in te zetten voor je heling en groei. De triggers zijn eenvoudigweg te intens en te talrijk. Je zit gevangen in je kindpijn en je Innerlijke Kind raakt bij elke heftige trigger verder beschadigd.

Fysiek mishandeling is vaak klip en klaar, alhoewel het lang niet altijd een reden is om (meteen) weg te gaan. Emotionele mishandeling kan veel ongrijpbaarder zijn, waardoor het nog weer langer voort kan woekeren in je relatie. Als je partner je de stiltebehandeling geeft, je overlaadt met kritiek, je ideeën en gevoelens belachelijk maakt of je isoleert van je familie en vrienden, dan is het tijd om radicaal voor jezelf op te komen. Dit gedrag is niet gerechtvaardigd, ook al twijfel je inmiddels ook aan jezelf.

Situaties als hierboven lost je niet op door je liefde en begrip eindeloos te blijven uitstorten over je partner. Sterker nog, vaak maakt dit de situatie alleen maar erger. Jij raakt meer en meer uitgeput en leeggegeven, terwijl je partner zich steeds verder terugtrekt om aan al die verstikkende aandacht te ontsnappen. Of je grenzen worden nog verder overschreden, omdat jij werkelijk alles toedekt met de mantel der liefde.

Wat wordt er dan wel van je gevraagd?

Vanuit de energie van de Liefdevolle Vader, zul je je Innerlijke Kind moeten gaan beschermen. Door het stellen van grenzen en het creëren van afstand. Vanuit de energie van de Liefdevolle Moeder is het je taak met alle begrip en geduld aanwezig te zijn bij de pijn van dit Kind.

Klinkt heel logisch allemaal, sterker nog: het is logisch! En toch is het meer dan moeilijk ook echt te handelen naar dit inzicht. Je Innerlijke Volwassene weet dat het beter voor je is deze partner los te laten. Dat het voor jou op de lange termijn beter is zonder deze persoon, omdat hij je niet kan geven wat je wil, omdat je verder en verder van jezelf afdrijft in je pogingen hem naar je toe te halen.

En toch… is daar ook die ander kant die je telkens weer doet hunkeren naar een samenzijn. Dat is je Innerlijke Kind, het kleine meisje of jongetje in jou dat wanhopig verlangt naar liefde, erkenning, waardering. Ze wil gezien en gehoord worden om wie ze is en zich volledig geaccepteerd weten.

Het klopt dat ze dit verdient, het is waar dat ze dit nodig heeft, alleen zal je Innerlijke Kind het niet krijgen van de persoon bij wie ze het zoekt. Hoe hard dit Kind daar ook haar best voor doet, alle poging zijn uiteindelijk tevergeefs. Door te pleasen, te manipuleren, zich aan te passen en klein te maken voelt ze zich misschien wel even geliefd, is de pijn voor een kort moment gesust, maar al snel treedt de realiteit weer op de voorgrond: na de nabijheid volgt de afstand en je ervaart voor de zoveelste keer dat je partner er niet werkelijk is voor jou.

Wat te doen? Er zit maar één ding op: je zult moeten leren om jezelf en je Innerlijke Kind op nummer 1 te zetten. Er volledig, onvoorwaardelijk, liefdevol en geduldig te zijn voor dit deel in jou, want alleen zo heel je de relatie met jezelf en kun je ook de gelijkwaardige, intieme relatie met een ander aangaan.

Dit vraag om een leap of faith, want het is spannen om je zo op jezelf te richten, je grenzen aan te geven en je diepere pijn toe te laten. Het roept angst en verdriet op te weten dat jij en je partner het hoogstwaarschijnlijk niet gaan redden samen. Vanuit het diepgewonde kind in jou is dat nog onvoorstelbaar: je kunt immers niet zonder je partner!

Als dit je gedachten en gevoelens zijn, realiseer je dan dat je tijdens je proces van zelfontwikkeling en heling steeds autonomer wordt en dat je angst je partner te verliezen langzaam maar zeker verdwijnt. Zodat je hem of haar uiteindelijk moeiteloos en vrijwillig loslaat.

Tijdens trajecten zie ik mijn cliënten vaak vanuit hun hart het besluit nemen hun relatie te beëindigen, terwijl ze dit aan het begin niet tot hun doel durfden te maken. Het is het onvermijdelijke gevolg van de radicale zelfliefde die de oprechte zorg voor je Innerlijke Kind inhoudt.