Zielsconnecties

Je zag hem en voelde meteen: jullie hebben een zielsconnectie. En inderdaad is jullie band vanaf het begin diep en intens. Urenlange gesprekken, het gevoel thuis te komen, samensmelten en weten: dit is voor altijd, het zoeken is voorbij. Al die anderen waren slechts de weg om tot deze goddelijke en eeuwige verbintenis te komen. Je hebt de ware gevonden! En… dan maakt hij het uit. Hij is nog niet toe aan een relatie.

Hoe moet het nu verder met jou? Hoe kun je nu nog die intense verbinding voelen met jezelf, met het leven, met de bron, hoe lukt het je om dit zonder hem te doen? Het is heel verleidelijk te denken dat er met hem ook een deel jou is weggegaan, dat je hem nodig hebt om weer jezelf te zijn. Je hebt de overtuiging dat je niet heel bent zonder die ander.

De romantische gedachte is dat jullie als twee helften zijn die dus alleen samen heel worden. Dat je een leven lang op zoek bent naar deze wederhelft en vaak ook dat dit één specifiek persoon is. Heb je die eenmaal gevonden, dan zal alles goed zijn, dan is je innerlijke strijd voorbij, dan zul je rust vinden in je leven en de liefde.

Ook als je je ervan bewust bent dat dit niet waar is, dat je heel bent zonder een ander en dat jouw taak juist is die heelheid te ervaren in jezelf… dan toch is er vaak een deel in jou dat onbewust nog gelooft in dit romantische plaatje van elkaar aanvullen en heel maken. En dat is niet erg, je hoeft dit deel alleen maar in je bewustzijn te brengen, om het verder te helen.

De uitnodiging is te kijken in de spiegel die je soulmate je heeft voorgehouden. Echt zien wat daar is, ook word je er bijna door verblind, en deze eerlijke reflectie nu verder gestalte geven in je leven. Meestal zonder hem. Juist zonder hem, omdat het een deel van jou is.

Wat is de les die jij te leren hebt uit deze levensveranderende ontmoeting? Mag je krachtiger worden, je zachtheid ontdekken? Mag je meer leiding nemen of juist in de overgave gaan? Is het tijd om van je laten horen of om de stilte op te zoeken? Wat het ook is, de taak is aan jou dit verdrongen deel nu gestalte te geven in je leven.

Als je last hebt van verlatingsangst en codependent gedrag inzet, dan is deze les vaak erg moeilijk te pakken. Je bent immers gewend om je, vanuit je destructieve relatiepatronen, te richten op de ander in plaats van op jezelf, wat de illusie dat je je soulmate nodig hebt alleen maar versterkt. Je valkuil is dan heel hard werken om die ander ervan te overtuigen dat jullie echt bij elkaar horen, dat jullie zielsconnectie betekent dat je ook in dit aardse leven de relatie aan moet blijven gaan.

Dat vechten kan heel zichtbaar zijn, bijvoorbeeld doordat je steeds contact zoekt en de ander wilt laten inzien hoezeer jullie bij elkaar horen. Het kan zich ook vooral in jezelf afspelen, waarbij je innerlijk wacht op de terugkeer van je soulmate en tot die tijd alles on hold zet. Beide manieren zorgen ervoor dat je niet bezig bent met je eigenlijke taak: de heling en integratie van dat deel van jou dat je soulmate je zo duidelijk heeft laten zien en voelen.

Natuurlijk komt het soms voor dat je een blijvende aardse liefdesrelatie aangaat, als manier om je zielscontract te vervullen. Veel vaker echter is dat juist niet het geval en klamp je je alleen maar vast aan de ander, omdat je zelf nog ergens onvervuld bent op emotioneel vlak. Je verbindende gedrag is daarmee niet gericht op het helen van jezelf, maar op je tijdelijk beter voelen door de aanwezigheid van die ander.

Je wordt emotioneel afhankelijk van je soulmate en kan vanuit de wanhoop die dat oproept, genoegen gaan nemen met een relatie die je niet werkelijk vervult en die misschien zelfs schadelijk is voor jou. Maar je hoeft je aardse geluk niet op te offeren omwille van jullie zielsconnectie!

Op zielsniveau zijn afspraken energetisch en niet emotioneel. Dat je een zielsverwantschap hebt met iemand, betekent niet dat je bij deze persoon betrokken hoeft te blijven. Je hoeft geen relatie met deze persoon te hebben om je zielscontract te vervullen, je hoeft zelfs niet fysiek bij hem in de buurt te zijn.

Jullie band is werkelijk eeuwig, dus laat maar los dat je hier en nu samen moet zijn. Dat kan door in eerste instantie de hevige emotie die de breuk in je wakker maakt, toe te laten. Daal af in de peilloze diepte van je verdriet, laat de verzengende hitte van je woede alles in de as leggen en luister net zo lang naar het schrille gekrijs van je angst totdat het verstomt. En als je die emotionele storm in jezelf dapper en vol overgave hebt doorleefd, is het tijd om de vruchten te plukken van de bijzondere ontmoeting met je soulmate en daarmee met jezelf.

Je zult zien dat je behoefte om op menselijk niveau de connectie te leggen, nu minder dwingend is geworden. Je hoeft die ander niet meer per se fysiek bij je te hebben; je smacht niet langer naar zijn aanraking, zijn blik, zijn energie, omdat je jezelf hebt aangeraakt en geheeld met de oprechte en liefdevolle aandacht voor jezelf.

Van hieruit weet je dat je heel bent, van hieruit weet je dat jij en je soulmate verbonden zijn en verbonden blijven. Je hebt er ook vrede mee hoe dat hier en nu gestalte heeft gekregen, doordat je vrede hebt met dat deel van jou dat gespiegeld werd. Vanaf nu schijn je hier je eigen licht op en is het licht van die ander niet meer nodig.