Hij vindt me leuk, hij vindt me niet leuk…

Misschien ben je met iemand aan het daten en bekruipt je af en toe het gevoel dat hij je helemaal niet zo leuk vindt. Je weet het niet zeker, maar er is iets wat je doet twijfelen. Het is de manier waarop hij niet naar je kijkt en de dingen die hij niet voor je doet.

Toch blijf je met hem afspreken. Tegen beter weten in, tegen je gevoel in, tegen de realiteit in. Je hebt op internet waarschijnlijk ook al gezocht naar van die lijstjes als ‘5 tekenen dat hij je leuk vindt’ of ‘7 signalen dat hij je gebruikt’. En eigenlijk zie het daar als staan maar toch….

Hier nog even wat aanwijzingen dat de man die op dit moment in je leven is waarschijnlijk geen serieuze relatie met je overweegt:

• ​Passief
  Hij doet niet veel moeite om af te spreken, jij bent meestal degene die het initiatief neemt.
• Geen focus op jou
  Als jullie samen zijn, dan is hij vaak met andere dingen bezig, zoals berichtjes op zijn telefoon.
• Sporadisch contact
  Je hoort tussen jullie afspraakjes door heel weinig van hem, maar zo eens in de drie dagen.
• Het gaat over hem
  Op jullie dates praat hij vooral over wat hem bezig houdt en hij is niet nieuwsgierig naar jouw wereld.
• Aantrekken, afstoten
  Als jullie samen zijn is hij vol passie, daarna hoor je niets meer van hem.
• ‘Geen label’
  Als je vraagt waar de relatie heen gaat, is zijn antwoord dat het nu toch prima gaat en dat er geen label op hoeft.

En dan hebben we het belangrijkste teken nog niet gehad en dat is:

Je gevoel, je intuïtie…

Want als je daar heel eerlijk naar luistert: weet je het dan niet allang? Hoe kan het dat je ondanks alle bewijzen nog steeds ergens blijft geloven dat hij je wel leuk vindt?

Als je jezelf herkent in de omschrijving van codependency en relatieverslaving, dan is het je tweede natuur om de voor jou zo pijnlijke werkelijkheid op afstand te houden. Inzien dat deze man niet echt voor je gaat, triggert bij jou je kindpijn van het je niet geliefd en niet goed genoeg voelen, en dat is ondraaglijk voor je.

Je hebt dan ook twee uiterst verfijnde mechanismes ontwikkeld om hiermee om te gaan: het negeren van je gevoel en het vluchten in fantasieën. Samen vormen ze een ijzersterke combinatie om de realiteit niet onder ogen te hoeven zien.

Als je ouders de taal van de gevoelens niet spraken, heb jij dat ook niet geleerd. Je bent als kind gaan twijfelen aan je eigen gevoel, want wat je steeds hoorde was dat wat je voelt niet klopt. Je hebt zo opgepikt dat je gevoelens er niet toe doen, dat er geen plek voor is, dat je er beter aan doet ze niet te uiten of zelfs maar te voelen.

Dit ben je gaan geloven en zo heb je als kind een strategie ontwikkeld van het vermijden of negeren van je gevoelens. En dat doe je als volwassene nog steeds, ook en vooral in de liefde. Dus dat onderbuikgevoel dat je al vanaf het begin bij je date hebt, druk jij steeds behendig naar de achtergrond. ‘Ik heb het vast mis’, denk je.

Tegelijkertijd moet je wel iets met de dingen die je waarneemt, dus je geeft er heel creatief je eigen interpretatie aan. Of zeg maar gerust dat je de tekenen van zijn desinteresse 180 graden draait.

​Het twijfelachtige gedrag van je date ontken je en die paar positieve dingen die hij doet vergroot je uit. Zo bouw je in je fantasie een band tussen jullie twee die er in realiteit niet of nauwelijks is.

Het verblijf in die fantasie zorgt voor een aangenaam en ‘high’ gevoel en je ziet dit aan voor liefde. Je ware gevoelens, de diverse lichamelijke ‘alarmbellen’ die je ervaart, negeer je. Je bent ervan overtuigd dat wat je fantaseert ook is wat je voelt.

In je door angst gedreven creativiteit weet je de diverse tekenen handig om te buigen:

• Hij is passief in het contact, omdat hij bang is voor de enorme aantrekkingskracht die hij voor je voelt.
• Hij heeft niet altijd de focus op jou, omdat hij aan jullie toekomst werkt.
• Hij zoekt maar sporadisch contact, omdat hij nu al veel vertrouwen heeft in jullie relatie.
• Hij praat zoveel over zichzelf, omdat hij alleen bij jou een luisterend oor vindt.
• Hij trekt aan en stoot af, omdat hij soms overmand raakt door zijn intense gevoelens voor jou.
• Hij wil er geen label opplakken, omdat jullie band daar te uitzonderlijk voor is.

Als dit herkenbaar is voor je is, kan dat heel pijnlijk zijn. En dat is oké :) De belangrijkste vraag is: wat doe je met dat gevoel?

De sleutel tot heling van relatieverslaving en codependency ligt in het weer toelaten van je gevoelens. Het niet langer bang zijn hiervoor, het ‘monster onder je bed’ recht in de ogen kijken en te zien voor wie het is: je lieve innerlijke kind, dat zich heel bang en verdrietig voelt.

De gevoelens die je al een leven lang uit de weg gaat, zijn de gevoelens van dit kind en het is tijd om er nu voor haar te zijn. Om haar niet langer in de steek te laten, maar haar vast te houden en te troosten.

Je kunt heel bang zijn geworden voor je gevoelens, doordat je ze al zo lang ontweken hebt, maar die angst is niet nodig. Natuurlijk is het pijnlijk om bepaalde dingen te ervaren, maar deze pijn hoort bij het mens-zijn. Je zult het overleven, je zult er sterker uitkomen.

De band met jezelf verdiept zich als je de tijd neemt je gevoelens te ervaren, als je ze als een golf laat komen en daarna ook weer laat gaan. Dat is echt het enige wat ze van je vragen: je gevoelens willen alleen maar gevoeld worden.

Door dat te doen zie jij jezelf voor wie je werkelijk bent, door dat te doen toon je liefde voor jezelf.