Ik voel me zo klein als mijn partner mij niet ziet

Als je in relatie bent met een emotioneel niet beschikbare partner, dan rakelt het contact bepaalde gevoelens in je op. Jullie interactie kan je pijnlijk raken in je gevoel van ‘niet goed genoeg zijn’ en ook al weet je dat het niet de taak van je partner is jou te bevestigen in je gevoel van eigenwaarde, toch probeer je die bevestiging telkens weer los te peuteren.

Op die momenten wegen de angst, de schaamte en het verdriet van je Innerlijke Kind zwaarder dan wat jij weet vanuit je de Volwassene in jou en je richt je wanhopig op je partner voor een teken van liefde. Het gebrek aan weerklank dat je daarbij treft, wakkert de wanhoop van je Innerlijke Kind alleen maar verder aan. Je voelt je niet goed genoeg, alsof je eigenlijk niet mag bestaan en niet jezelf mag zijn.

Er gelden allerlei ongeschreven regels in jullie contact en jij weet precies wat wel niet toegestaan is.

Je mag bijvoorbeeld niet te spontaan je liefde betuigen en al helemaal niet je wens tot meer nabijheid uitspreken. Wat dan weer wel op prijs wordt gesteld is als je je emoties op de achtergrond houdt en niet te veel contact zoekt. Dit voel jij haarfijn aan – en dat is één ding – maar jij gaat verder en jij zet ook de volgende stap: je conformeert je aan deze ‘regels’.

En zo ben jij bij je partner de stille, voorzichtige onderkoelde versie van jezelf. Je verzwijgt je eigen behoeften en verlangens, je stopt ze diep weg, vergeet ze soms zelf helemaal…

Ondertussen voel je je minder en minder en minder in deze relatie, waardoor je Innerlijke Kind meer en meer en meer aandacht vraagt, vaak indirect uit angst voor afwijzing.

> Expres ook lang niet antwoorden op een appje, ook al past dat helemaal niet bij jou.

> Net doen alsof je niet kunt afspreken dit weekend, terwijl je hem juist zo graag wilt zien.

> De relatie verbreken en je partner overal blokkeren, alleen maar om een week later weer vallen als een blok voor haar (maar natuurlijk noemen jullie het nog steeds geen ‘relatie’)

Welke boodschap geef je jezelf door wat jij nodig hebt en wat je graag wilt, zo ondergeschikt te maken?

Door jouw waarheid te verzwijgen, door hele delen van jezelf te ontkennen, zeg je keer op keer zelf dat je niet mag zijn zoals je bent. Het is je eigen gedrag dat ervoor zorgt dat je je niet goed genoeg voelt. En met elke verloochening van jezelf verankert dit gevoel zich dieper in jou.

Je gevoel van eigenwaarde herwin je niet als je partner jou eindelijk ziet en erkent voor wie je bent, je gevoel van eigenwaarde herwin je pas als je dit zelf doet. En dat is geen kwestie van het ‘voelen’ van je eigenwaarde, maar van het ondernemen van waardige acties voor jezelf.

Je neemt serieus wat je wil en waar je naar verlangt en handelt hier ook naar. Je komt op voor je behoeften en wensen, ook al vind je dat eng, ook al kan dit afwijzing opleveren.

Je uit je wensen en behoeften direct in plaats je partner te manipuleren. Je partner laat je ook geen negatieve controle uitoefenen op jou: je houdt je niet langer aan de ‘regels’, maar ‘doet wie je bent’.

Ook jouw ‘slechte kanten’ durf je te zien – en te laten zien! Je aanvaardt je eigen imperfecties en die van anderen en weet dat jij goed bent zoals je bent.

Vanuit een gezond gevoel van eigenwaarde, wordt het veel makkelijker om ongezonde relaties los te laten. Je accepteert het niet meer als iemand respectloos met je omgaan, je vindt jezelf waardevol genoeg om hier actie op te ondernemen. Dat kan op de korte termijn pijnlijk zijn, omdat je soms afscheid moet nemen van mensen en situaties waar je aan gehecht bent, maar op de lange termijn zal het je diepere en liefdevollere relaties opleveren, eerst met je zelf, daarna ook met anderen.