Als je een emotioneel onveilige jeugd hebt gehad dan weet je als geen ander hoe het is om te worden getriggerd in je kindpijn. Schijnbaar uit het niets sta je opeens te schreeuwen, te huilen, of te stampvoeten. Of je bent juist met stomheid geslagen en weet helemaal niet meer wat je moet zeggen. Je bent als bevroren en voelt je alleen maar heel onhandig en klein.
Als je je zo voelt, is er iets in het hier en nu gebeurd dat je op emotioneel niveau herinnert aan een gebeurtenis uit je jeugd. De vroegere gevoelens van angst, verdriet, woede of schaamte komen naar boven en je vereenzelvigt je er zo mee, dat je niet meer reageert als de volwassen persoon die je bent.
Geen letterlijke herinnering
Daarvoor hoef je je niet letterlijk te herinneren wat er destijds gebeurd is, sterker nog: meestal kun je dat helemaal niet, omdat het een herinnering is van voordat je leerde praten. Je hebt er daarmee geen woorden voor, maar de emotie spreekt des te heviger.
Als kind kon je nog niet abstract en analytisch denken, je kon niet rationaliseren en de dingen van verschillende kanten bekijken, je kon geen nuance aanbrengen… nee, je was de emotie die je had. Hoe jij je jouw jeugd op dit moment ook herinnert, hoe je hem hebt beleefd ligt opgeslagen in je emotionele brein.
Daar, in de amygdala, liggen al je herinneringen verankerd. Het zijn de dingen die je als kind niet volledig wilde of kon voelen: woede, angst, verdriet, afschuw, maar ook liefde, uitbundigheid en vreugde. Dit gedeelte van je brein bevat een heel scala aan emoties. En naast je ervaringen bevat het ook jouw reacties daarop, vanuit je kinderlijke subjectiviteit.
Emotionele reactie vanuit je kindbewustzijn
Wordt dit kindbewustzijn in het hier en nu geconfronteerd met iets wat het herinnert aan vroeger, dan geeft het dezelfde emotionele reactie. En zo kan het gebeuren dat je in je volwassen leven opeens door de pijn van vroeger wordt overspoeld. Niet iedereen heeft dit in dezelfde mate, veel hangt af van hoe jouw ouders, bewust en onbewust, op je hebben gereageerd toen je klein was.
Als je je ouders als kind gelukkig maakte met je aanwezigheid alleen, dan verankert het gevoel dat je waardevol bent zich diep in je hersenen. Je innerlijk kind weet zich geliefd en geborgen en jij als volwassene durft op te staan en je leven vorm te geven. Je voelt de grond onder je voeten en gaat zelfverzekerd op pad in dit leven.
Was je jeugd getekend door emotionele afwezigheid, angst, minachting en eenzaamheid dan ken je die ervaring van geborgenheid niet. Het ‘nee’ van je ouders naar jou toe, ontwikkelt zich tot een automatisch ‘nee’ naar jezelf. Je innerlijke kind voelt zich chronisch eenzaam, afgewezen, verdrietig en boos, en je volwassen leven verloopt waarschijnlijk moeizaam. Steeds weer bots je tegen dezelfde problemen op, in je werk, je relaties en je vriendschappen. Steeds weer voel je je niet gezien, niet geliefd, niet erkend.
In de dynamiek van de relatieverslaving
Zo lang je zelf niet liefdevol zorg draagt voor het gewonde kind in jou, zal het naar anderen kijken voor bescherming, liefde en ondersteuning. Je maakt je hiermee afhankelijk van de mensen om je heen. Bijvoorbeeld van je partner, die je kost wat kost tevreden wilt houden, ook al doet hij of zij je pijn. De diepere pijn die wordt getriggerd als je partner je zou verlaten ga je uit de weg, bijvoorbeeld door te pleasen, geen grenzen aan te geven en je eigen behoeften en wensen stelselmatig opzij te zetten.
Zo kan het gebeuren dat je terecht komt in de dynamiek van de relatieverslaving: de relatieachtbaan van hoge pieken en diepe dalen waar je maar niet uitkomt, waar je soms ook helemaal niet uit wilt, omdat je het ervaart als echt liefde. Betrouwbare, stabiele partners vind jij saai. Je gedijt het best bij het drama van aantrekken en afstoten, want alleen dan heb je voldoende afleiding van de pijn en leegte die je innerlijke kind voelt. Je relatieverslaving vormt hiermee een belangrijke overlevingsstrategie en die laat je niet zomaar los!
Het op deze manier negeren van je innerlijke kind heeft wel een prijs: de uitdagingen op jouw pad worden steeds groter, net zo lang totdat je je geroepen voelt om met liefde naar de onderliggende patronen te kijken. Het kan hierbij flink uit de hand lopen voordat je tot actie over gaat. Misschien is er sprake van psychisch of lichamelijk geweld, misschien zeggen steeds meer mensen in je omgeving dat het nu echt tijd is om voor jezelf te kiezen. Maar hoe doe je dat?
Hoe neem je de volledige verantwoordelijkheid voor jezelf?
Inzicht in het hoe en waarom van je overlevingsstrategieën is niet genoeg, het gaat erom dat je je vanuit het volwassene deel in jou met liefde richt op je innerlijke kind. Doe je dit consequent, dan heb je je strategieën niet meer nodig. Je overschrijft je innerlijke programma met nieuwe ervaringen en vanuit deze nieuw innerlijke werkelijkheid ga je op weg in het leven en de liefde.
Wat je nu al zelf kunt doen
Susanne Hühn heeft in haar boek ‘Het helen van je innerlijke kind’ een aantal regels opgesteld voor je innerlijke kind. Je kunt ermee beginnen deze regels zo goed als je kunt toe te passen.
ik heb er nog wat uitleg bijgevoegd :) Dit zijn ze:
- Als iemand gemeen tegen je doet, mag je je verdrietig voelen en je hoeft niet meer naar die persoon toe te gaan.
Je mag wel naar jezelf toegaan en uithuilen bij je innerlijke ouders. Zij troosten je en zeggen dat als er iemand gemeen tegen je doet, dat niet betekent dat je iets fout hebt gedaan of dat er iets mis is met je.
- Neem de tijd om lekker niets te doen, om eens naar de wolken te kijken, of wat bloemetjes te plukken.
Dat kun je ongestoord doen, doordat je innerlijke ouders over jou waken. Zij letten op dat er niets met je gebeurt en zorgen ervoor dat je op tijd weer terug komt om te eten.
- Je hoeft niet bang te zijn, ga maar naar buiten en doe gewoon waar je zin in hebt.
Je mag uitproberen wat je leuk lijkt en het is helemaal oké als je sommige dingen niet meteen snapt of kunt. Het gaat erom dat je doet waar je zin in hebt en zo ontdekt waar je goed in bent. En als je toch nog bang bent, dan vraag je of je innerlijke vader of moeder even meegaat.
- Als je iets niet leuk vindt, stop er dan mee.
Je hoeft van je innerlijke vader en moeder geen dingen te doen waar je ongelukkig van wordt, dus ga maar lekker iets anders doen.
- Zoek de mensen op die van je houden, die jou omarmen en bij wie jij ook mag laten zien dat je van ze houdt.
Als je je niet fijn voelt bij sommige mensen, dan is dat zo. Je hoeft het niet te kunnen uitleggen en je hoeft ook niet je best te doen om je het te veranderen. Het is jouw gevoel en dat is wat telt. Je innerlijke ouders zullen dat begrijpen.
- Doe eens gek en denk niet na over wat anderen daarvan vinden.
Als je altijd met iedereen rekening houdt, zou je helemaal niets meer kunnen doen. Houd dus maar gewoon rekening met jezelf en doe wat je wilt. Als iemand er iets van zegt, dan weten je innerlijke ouders wel wat ze terug moeten zeggen.
- Vraag om hulp als je iets niet kunt: je hoeft niet alles alleen te doen.
Je innerlijke vader en moeder kunnen je helpen als je iets niet kunt en anders weten zij vast wel aan wie je het nog meer kunt vragen.
Hoe gaan deze dingen je af? Laat het me weten via het formulier hieronder! En ook als je vragen hebt: ik denk graag met je mee.
Herken jij jezelf in dit verhaal?
Stuur me een e-mail, ik beantwoord je vragen graag.
