Hoe goed zorg jij eigenlijk voor jezelf?

Gewoon eens even helemaal niets doen, kijken wat er in je opkomt en dan je impuls volgen. Een beetje rondlummelen, rondhangen, je vervelen misschien en zien waar de stroom van het leven je heenbrengt. Openstaan voor wat zich aandient in het moment. Hoe lang geleden is het dat jij dit hebt gedaan?  Hoe lang is het geleden dat je echt goed hebt gezorgd voor jezelf?

Ja maar, zeg je misschien, daar heb ik helemaal geen tijd voor, dat lukt me niet met mijn baan, mijn gezin, mijn moeder voor wie ik zorg… Hoe kan ik er voor mezelf zijn als ik al nauwelijks genoeg tijd heb voor al die anderen? Een vraag waar velen mee worstelen en toch is de uitnodiging om bewust tijd in te ruimen voor zelfzorg, voor zelfliefde, voor alleen doen waar jij zin in hebt.

En natuurlijk is het soms mogelijk om het nuttig met het aangename te combineren, soms doe je iets wat je leuk vindt en je heb je er ook nog wat aan. Aan het einde is je huis bijvoorbeeld netjes (als je van opruimen houdt) of je kinderen zijn helemaal blij (als je graag een ijsje met ze gaat eten) en hoe fijn dat ook is, dat is niet (alles) wat ik bedoel met voor jezelf zorgen. Als ik het heb over voor jezelf zorgen dan bedoel ik vooral dat je echt precies doet waar jij zin in hebt, samen met jouzelf en omdat je er zin in hebt.

Als je dit serieus neemt,dan betekent dit waarschijnlijk dat je minder tijd hebt voor anderen in je leven. De tijd die je met jezelf doorbreng, breng je niet met anderen door. Dat is een regel. Het is op dit punt dat veel mensen echt tegen beginnen te sputteren, want…

Nee, dat is niet egoïstisch. Het is niet egoïstisch om voor jezelf te zorgen, sterker nog: het is je recht en je plicht om dat te doen. Het klinkt allemaal nog minder ‘egoïstisch’ als je bedenkt dat je pas voor andere kunt zorgen nadat je eerst voor jezelf hebt gezorgd. Uit een leeg vat kun je niet schenken. Ik weet niet zeker of dit een uitdrukking is, maar ik vind hem wel goed klinken. In het sjamanisme zeggen ze het zo:

‘Voed jezelf drie keer. De eerste keer zodat je verzorgd bent, de tweede keer zodat je een reserve hebt en de derde keer zodat je door kunt doorgeven.’

Dit is waar gezonde zelfzorg om draait. Als je op deze manier goed voor jezelf zorgt, hoef je ook niet primair naar anderen te kijken om je te voeden, je hoeft niet te bedelen om aandacht, liefde en erkenning. Je hebt jezelf genoeg gegeven in de tijd die je met jezelf had. Door jouw energievoorraad op peil te houden kun je er, als dat nodig is, ook voor anderen zijn. En als het keer een beetje tegenzit, als je eens een bijzonder moeilijke dag hebt, dan heb je ook voor jezelf voldoende voorraad om toch vooruit te kunnen.

Als je dit vergelijkt met egoïsme, dan zie je het verschil meteen. Als je handelt vanuit egoïsme, voed je jezelf ook meer dan eens. Maar wat je over hebt, geef je niet door, je houdt het voor jezelf, omdat je bang bent dat er niet genoeg zal zijn. Dat dit gevoel er is, wil trouwens niet zeggen dat er inderdaad een tekort is, het is een subjectieve waarneming. Hoe gezonder je bent op emotioneel gebied, hoe beter je weet wat je nodig hebt en dus ook wat je weer door kunt geven.

Egoïsme komt voort uit angst en geven als codependency strategie komt ook voort uit angst, in dat geval de angst om zelf niet genoeg te zijn. Nog voordat je jezelf goed hebt kunnen voeden, geef je het alweer door aan de ander. Er is nauwelijks iets over voor jezelf en je hebt eigenlijk altijd honger. Toch blijf je maar geven en geven, want je bent bang dat de ander je anders niet meer lief zal vinden.

Dat kan ook deels onbewust zijn, zelf heb je misschien de indruk dat je geeft uit overvloed, dat er genoeg is voor jou, misschien wel omdat je met weinig afkan. Je bent er zo aan gewend zelf niets nodig te hebben dat je het bijna gelooft. Maar ergens in je broeit het, de honger knaagt aan je en ergens diep in jou weet je: eigenlijk geef ik om iets terug te krijgen. Het lijkt wel onbaatzuchtig allemaal, maar ik wil er iets voor krijgen!

De ander moet jou iets geven. Dat zeg je niet letterlijk, oh nee dat niet, maar het is wel duidelijk voelbaar. Voor jou en voor de ander. Je Innerlijke Kind gaat ondergronds en probeert via duistere wegen haar zin te krijgen.

Je weet het doordat je zorgeloos en vol plezier je dingen doet en de focus grotendeels op jezelf hebt. Best lastig misschien in het begin, en je kunt merken dat mensen in je omgeving een beetje gaan morren. Als je lang voor ze gezorgd hebt – emotioneel en/of praktisch – voelt het ook voor hen wel echt even anders dat je nu jezelf op de eerste plek zet. Ze moeten er net als jij aan wennen.

Kijk goed naar de reacties en wat ze je zeggen. Moeten mensen alleen even acclimatiseren aan de nieuwe jij? Zeurt hun innerlijke kind een beetje om aandacht (terwijl jij nu natuurlijk weet dat het niet jouw taak is voor hun innerlijke kind te zorgen…) Of proberen ze je te moedwillig te dwarsbomen zodra je voor jezelf wilt zorgen?

In eerste instantie lijken die twee misschien nog op elkaar, maar na verloop van tijd merk je het verschil vanzelf: het ene ebt langzaam weg het andere blijft maar bestaan. Ook voor die ander ligt er een uitnodiging tot groei en niet iedereen kan of wil die op zich te nemen. En het mooiste is: vanuit jouw Innerlijke Volwassene weet je dat jij daar niet verantwoordelijk voor bent.

Ik ben benieuwd hoe het je afgaat om te doen waar jij zin in hebt Laat het me weten via het formulier hieronder. En ook als je vragen hebt, ik denk graag met je mee.