Je hebt je Innerlijke Kind grotendeels geheeld

Tijdens de afgelopen challenge ontving ik een interessante vraag van een van de deelnemers over het effect van Innerlijk Kindwerk op de band met je ouders. Ze vroeg:

“Als je ‘alles’ van deze materie onder de knie hebt weet je dan ook hoe je met je levende ouders kan omgaan? Ik merk dat ik alleen naar ze toe ga als ik me helemaal ‘goed voel’. Ik heb soms geen idee hoe de band met hen in te vullen. Ergens neem ik hen nog dingen kwalijk van vroeger, denk ik. Nog steeds kan ik niet bij hen terecht over wat mij eigenlijk echt bezig houdt, we spreken bijna een andere taal… Voor mij hoeft het niet. Maar het blijven je ouders, natuurlijk.”

Ja, hoe zit dat eigenlijk? Dat verschilt van persoon tot persoon :)

Enerzijds zal het contact – als je al veel van je kindpijn aan het licht hebt gebracht en hebt doorvoeld – makkelijker gaan, lichter aanvoelen. Dat komt doordat de doorvoelde kindpijn niet of minder getriggerd wordt en doordat je, als je toch getriggerd wordt, de tools hebt om daar op dat moment mee om te gaan.

Je weet dan hoe je vanuit de energie van de liefdevolle moeder geduldig en met aandacht aanwezig bent bij je pijn. Je weet ook hoe je vanuit de energie van de liefdevolle vader ruimte creëert voor jezelf en waar nodig je grens aangeeft en handhaaft.

Als je innerlijke kind van zich laat horen met angst, verdriet, woede, schaamte of schuld, druk je dit gevoel dan niet weg. Je wil je emoties niet op andere uitleven, maar je wil ze zeker wel zelf beleven. Misschien betekent dit dat je je even fysiek terugtrekt: op de WC, in de keuken, waar het maar kan, om dichterbij jezelf te komen. Nadat je de emotie in jezelf hebt doorvoeld, kun je terugkeren in het contact met anderen.

Je grens geeft je het liefs in het moment aan, maar als dat niet lukt, dan mag je ook terugkomen op dingen die gezegd of gedaan zijn. Heb je bijvoorbeeld iets beloofd wat je eigenlijk niet wilt doen, kom dan terug op je besluit. Adresseer ook een nare opmerking alsnog, nadat je je gedachten en gevoelens daarover op een rij hebt gezet.

Vergelijk het terugkomen op je grenzen maar hiermee: een boer houdt zijn koeien op het veld door er een hek om te plaatsen. Dat is de grens en ontsnapt er toch een koe, dan gaat de boer er achteraan. Hij denkt niet: ‘Och laat die voortaan maar over het erf lopen, die is nu toch al de wei uit.’

Zie jouw grenzen ook zo; liefst worden de niet overschreden, maar gebeurt het toch dan neem je maatregelen (en het is misschien ook grappig om je familieleden als koeien te zien, ik laat dit verder aan jou over).

Dat gezegd hebbende, het doorwerken van je eigen kindpijn wil niet per se zeggen dat je dan ook een goede band opbouwt met je ouders, of dat de band zo diep en zo rijk is als je zou wensen. Het is heel goed mogelijk dat jullie inderdaad verschillende talen spreken en dat je daardoor maar tot op zekere hoogte bij je ouders terecht kan en maar bepaalde dingen met ze kan delen.

Als er vroeger sprake is geweest van emotionele verwaarlozing, en jij hebt inmiddels wel geleerd om de taal van je emoties te verstaan, dan zal het alsnog knap lastig zijn om hier met je ouders een diepgaand gesprek over te hebben. Zij hebben deze ontwikkeling immers niet doorgemaakt en ‘verstaan’ je daardoor niet.

De vraag is dan: hoe erg is dat voor jou? Hoe past dit gegeven in je leven? Wat wil en kan jij ermee?  Wie weet is het voor jou wel prima dat je met je emotionele zorgen niet terecht kan bij je ouders, omdat je daar je partner, je vrienden en vriendinnen en misschien ook wel een therapeut voor hebt (en natuurlijk jezelf!).

Wie weet voelt het voor jou, vanuit die emotionele rijkdom in en om je heen, oké om het contact met je ouders op een ander niveau gestalte te geven. Wie weet vind je de verbondenheid in samen dingen doen, in de praktische zorg die zijn vanuit hun vader- en moederhart aan je schenken, of in hun rol als opa en oma voor jouw kinderen.

Het is ook mogelijk dat het contact echt te schraal aanvoelt voor je, dat je te weinig ontvangt, dat je ouders nog te zeer verwikkeld zijn in patronen die jou schaden. In dat geval wil je misschien minder contact, of zelfs helemaal geen contact. Ook dat kan onderdeel zijn van goede zelfzorg.

Wat nodig is – in al deze gevallen – is om de beperkingen die er zijn in de band tussen jou en je ouders helder te zien, te aanvaarden en er vervolgens een weg in te vinden die voor jou werkt.

En de dingen die je hen nog kwalijk neemt? Je mag alle tijd nemen om je terechte woede hierover te doorvoelen om zo uiteindelijk ruimte te maken voor vergeving. Niet omdat vergeven moet, wel omdat met jouw vergeving jouw pijn over vroeger niet langer een stempel drukt op je relatie met je ouders. En dat is mooi cadeau aan jullie allemaal!