Ik wil zo graag dat hij ook aan zichzelf werkt!

Je zit volop in je proces en bent bewust bezig met het doorbreken van de patronen die jij inzet in je relatie. Misschien werk je aan het aangeven van je grenzen, het goed zorgen voor jezelf of het loslaten van wrok- en wraakgevoelens naar je partner. Met de kindpijn die je hierdoor naar boven komt ga je zo goed als je kunt om: je voelt, je duidt en je deelt. En soms komt het nog wel eens tot een uitbarsting ;)

Je bent echt hard aan de slag met jezelf en je bent daar – terecht – trots op. Eindelijk zie je je angst, je woede en je verdriet onder ogen en je merkt hoe de zwaarte in jou zich steeds verder oplost. Wat je daarentegen ook merkt is dat je partner helemaal niet bezig is met zijn patronen en zijn kindpijn. Hij gedraagt zich nog precies zoals eerst. 

Je partner zit muurvast in zijn patronen en reageert zijn kindpijn af op jou. Iets waar nu ook nog eens veel meer aanleiding voor is: doordat jij verandert, veranderen er dingen tussen jullie. Dat is onbekend, dat voelt onveilig en zijn Innerlijke Kind kan dan ook heftig uit de hoek komen. 

Hoe zit dat dan: In een relatie zijn er toch altijd twee verantwoordelijk voor de dynamiek die ontstaat? Hoe ga je ermee om als de ander zijn verantwoordelijkheid niet pakt?

Het klopt dat er twee verantwoordelijk zijn voor de dynamiek en het klopt tegelijkertijd ook dat jij zelf alleen maar verantwoordelijk bent voor de jouw deel van die dynamiek. Door bewust bezig te zijn met het doorbreken van deze dynamiek in jezelf, doe je je werk hierin, en meer kun je niet doen. 

Het proces van je partner ligt buiten je invloedssfeer. 

Uiteraard kun je wel het verlangen hebben dat je partner ook bezig gaat met zijn deel, met de dynamiek in zichzelf. Maar net zoals jij het recht hebt om aan jezelf te werken – waarbij je hem met je veranderingen soms in onbekende en daarmee ongemakkelijke situaties brengt – heeft hij ook het recht om niet aan zichzelf te werken. Waarmee hij jou dan weer in de ongemakkelijke situatie brengt van een onvervuld verlangen…. En wat doet dat met jouw innerlijke kind? 

Misschien heb je het gevoel dat het niet eerlijk is, dat jij ook altijd al het werk moet doen, dat hij er met de pet naar gooit en zo uiteindelijk roet in het eten gooit: die bewuste relatie van volwassene tot volwassene waarin jullie samen groeien en delen over jullie proces, die komt er niet doordat hij zijn werk niet doet. 

Het is ook pijnlijk en teleurstellend als je dit moet constateren en tegelijktijdig is er niet veel wat je hieraan kunt doen. Je mag je verlangen uitspreken en je mag iemand uitnodigen je te vergezellen op het pad van zelfontwikkeling, maar verlangens worden niet altijd vervuld en een ware uitnodiging is vrijblijvend van aard. 

Je valkuil zou kunnen zijn dat je je verlangen verwart met een behoefte of misschien zelfs een recht, je valkuil zou kunnen zijn dat je uitnodiging een verwachting of eis wordt. 

Kun je verlangen naar iets zonder het nodig te hebben? Kun je jouw verlangen als wegwijzer gebruiken zonder van de ander te eisen dat hij je volgt? Kun je de vervulling van je verlangen toelaten in een andere vorm dan die jij nu voor je ziet? 

Als je partner je niet wil of kan vergezellen in het proces van zelfontwikkeling, dan zit er niets anders op dit te aanvaarden. Je kunt hem niet dwingen, je hebt ook het recht niet dit te doen. De volgende vraag voor jou is daarmee: wat betekent dit voor jullie relatie? Is het oké voor jou dat hij zijn weg volgt en jij de jouwe? Is dat voor nu oké en wil je misschien later verder kijken? Biedt jullie relatie nog genoeg om van te genieten, nog genoeg om je te voeden?  

Merk je dat je antwoord op dit soort vragen ‘ja’ is, dan voorziet de relatie nog in je behoeften en kun je prima besluiten samen verder te gaan, jij bewust bezig met je proces, hij minder bewust bezig met het zijne. Want als je hier je vrede in vindt, is dat helemaal oké. Wie weet verandert dit dan ooit in de toekomst, maar dat is nu nog niet aan de orde. 

Is je antwoord op dit soort vragen ‘nee’, dan sta je voor een besluit: blijven of gaan. Als je blijft, doe je dat in de wetenschap dat er bepaalde basisbehoeften van je niet vervuld worden in je relatie, naast je verlangen tot samen groeien, waar op dit oment ook geen mogelijkheid toe is. Ga hierbij zorgvuldig na wat dit op de lange termijn betekent voor je Innerlijke Kind: hoe goed kun je voor haar zorgen in deze situatie?

Je kunt ook weggaan en de onzekerheden die dat weer met zich meebrengt volledig omarmen. Zal je verlangen om samen met een partner te groeien dan vervuld worden? Je weet het niet en het is daarmee belangrijk na te gaan of je bereid en in staat bent vanuit de volwassenen in jou dit risico te dragen zodat je Innerlijke Kind deze voor haar te zware taak niet op zich neemt. 

Wat je ook kiest, doe het zo eerlijk en bewust mogelijk. Je hoeft je dan geen zorgen te maken dat je de verkeerde keuze maakt: elke keuze herbergt zijn eigen lessen, zijn eigen vreugde en zijn eigen pijn. Tegen dat hele pakket volmondig ja zeggen, in de wetenschap dat je ook altijd weer anders mag kiezen, is de sleutel tot rust in je besluit.